Historia
Od starożytności produkcja ceramiki była bardzo ważną gałęzią przemysłu i dziedziną gospodarki. Handlowano nią na wszystkich targach Morza Śródziemnego. We wszystkich większych państwach-miastach były warsztaty garncarskie. Ich piękne wyroby wykorzystywano na co dzień jak i przy wyjątkowych okazjach: narodzinach, zaślubinach, pogrzebach, obrzędach religijnych. Ich kształt i odpowiednie zdobnictwo mówiły o tym, jakie miały przeznaczenie.
Tworzywem ceramiki jest glina. Bardzo plastyczna i nieprzewidywalna, po wypaleniu staje się twarda i trwała. Zamysł twórczy jest jednocześnie ostatecznym rezultatem. Podstawą jest piękna myśl i doskonała znajomość warsztatu ceramicznego.
Od 1953 r. najważniejszą rolę w kształceniu artystów ceramików Polsce miały Szkoły we Wrocławiu i Sopocie. Do czasu wystawy w Pradze w 1962 r. ceramika polska rozwijała się w izolacji od światowych trendów w sztuce ceramicznej. Być może dlatego rozwinęła się wyjątkowo oryginalnie. W wielu pracach z tamtego okresu stosowane są zapomniane techniki np. szkliwo redukcyjne, ciemnofioletowe z szarosrebrzystymi naciekami lub głębokimi nieregularnymi spękaniami, szkliwo matowe, szkliwo krystaliczne o efektownych gwiezdnych wykwitach, tak cenionych przez artystów czasów secesji, tradycyjna i dość mało popularna metoda zdobienia angobami. Ceramika może być obiektem osobnym lub elementem zdobniczym np. w architekturze. Stanowi sztukę, która w Polsce rozwinęła się bardzo oryginalnie..
|
|
